مسجدومحراب

(در عشق خوشا مرگ که ناب است)

از مرگ نترسید که آن خوردن آب است

به کجا میروی آخر نَبُود راه گریزی

با عشق نشین چون که به کام است

گرطالب فیضی نظری سوی سما؛ کن

غافل بشوی عاقبت کار به دام است

درکنج خرابات نتوان یافت دلی را

آنجا همه آلوده به ساقی وبه جام است

در میکده آری سخن عشق زیاد است

اما همه در بیخبری نعشه وخام است

درمسجد ومحراب نشین بهرِ خودت باش

آن واعظ مسجد نکند در پی نام است

اصلا نه به میخانه ومسجد نه خرابات

یک گوشه نشین دست دعاگیرکه ناب است

یک خلوت عشاق بکن تا که خدا هست

بهتر زشراب و می و میخانه که جام است

اِدریس که هر شب بکُند ذکر دعایی

دانسته که دنیا بنظر حیله و دام است

ادریس حیدری